Coronavirus en opvang bij Doomijn. Meer informatie >

De werkelijkheid slaat in als een bom

Dat wat gisteren nog voelde als het uitje van de dag, boodschappen doen, is abrupt verdwenen wanneer ik de supermarkt inloop en stuit op het bord vol waarschuwingen, het winkelwagentje dat ter plekke gedesinfecteerd wordt en ik het natte handvat voel en het druppelt op mijn jas. Opeens slaat de werkelijkheid van deze situatie in als een bom.

Hoewel de waarschuwingen al weken overal en groots onder de aandacht worden gebracht, komt het nu pas binnen! Het onvermogen van de mens om op een gestructureerde manier door het poortje de winkel in te gaan, roept grote twijfel bij mij op. Kan ik wel, zonder door onzekerheid overrompeld te worden, op een veilige manier (vooral voor die ander) mijn boodschappen doen? Ik rijd namelijk niet heel zelfverzekerd door de paden en dit zorgt voor vervelende situaties. O.a. het wachten op de ander. Dit heeft er nu voor gezorgd dat ik een avondje zoet ben geweest. En heb mogen ‘dwalen’ door de supermarkt. Normaal gesproken zou dit niet onprettig zijn maar in deze situatie is het anders.

“Kan ik wel op een veilige manier mijn boodschappen doen?”
Thuisblijfmoeder

Waar jongelui voor het wijnschap (lees: míjn wijnschap) al googelend  minutenlang de tijd nemen om zeker van hun beslissing te willen zijn, blijf ik dreutelend iets daarachter staren naar de wijnsoorten (zoete, bah!). Wat een tijdsverspilling die ik nota bene zelf in de hand heb! Wat een bizarre situatie maar ik word wel met de neus op de feiten gedrukt. Met een zwaar en bedrukt gevoel fiets ik naar huis. Heerlijk door het donker. Geen kind hoor ik, werelds, en zo van belang om heel even op te laden!

"Ik ben nu al blij als alle randvoorwaarden om het gezin draaiende te houden überhaupt geregeld zijn..."
Thuisblijfmoeder

Fijn om thuis te komen, waar nog zoveel meer op mij wacht: mijn gezin. Het is zo belangrijk om de tijd te nemen, elkaar te horen, te luisteren. Maar ik ben nu al blij als alle randvoorwaarden om het gezin draaiende te houden überhaupt geregeld zijn… Want naar de frustraties van onze zoon luisteren, terwijl ik mijn nek breek over rondslingerende rolschaatsen (ja dat mag nu ook binnen...), daar kan ik niet mee dealen hoor! Of moet dat dan gewoon?
Ben ik dan zo’n moeder die alleen maar waarde hecht aan de uiterlijke schijn van het leven? Opgeruimd huis, op rolletjes lopende zaken en altijd genoeg koffie in huis hebben. Tja, misschien júist in deze tijd wel, en helpt het me door deze tijd vol onzekerheden heen. Dus pak ik de rolschaatsen op en luister vol aandacht naar onze zoon, want hier gaat het uiteindelijk allemaal om: mijn gezin.

Terug naar het overzicht