Coronavirus en opvang bij Doomijn. Meer informatie >

Pedagogisch gekwakkel

Elke ochtend duik ik met frisse moed de overvolle vaatwasser in om ‘m uit- en weer in te ruimen. Voorheen, toen alles nog ‘gewoon’ was, deed ik dat voordat we naar bed gingen, maar tegenwoordig werk ik dan. Daarna zet ik drie laptops op tafel en een tablet voor onze jongste, want ook zij mag digitaal aan de slag! Ik maak een dagplanning en hang ‘m op. Tot zover kan ik het nog redelijk handelen, maar dan…

Om 7.00 uur haal ik de rest uit bed, als ze zelf nog niet beneden zijn. Thee, koffie (véél koffie), yoghurt en brood: alle buiken weer gevuld. Tandenpoetsen, aankleden en daar zitten we dan. Stipt om 8.30 uur achter onze computers. Iedereen weet wat hem of haar te doen staat, maar na nog geen vijf minuten roept nummer 1: “Mam, ik snap dit niet! Wil je even meekijken?”
Nummer 2 (kleuter) heeft al twee knutselwerkjes af en zie ik vanuit mijn ooghoeken driftig op zoek gaan naar een tablet. Althans zo lijkt het, want alle kussens van de bank vliegen door de lucht en er wordt op stoelen geklommen om boven op de kasten te spieken. Oké, dat kan ik nog wel even laten. Want doordat al dat soort apparatuur achter slot en grendel ligt, is haar zoektocht mooi even tijdverdrijf.

“Mam, ik snap dit niet! Wil je even meekijken?”
Nummer 1

Nummer 3 hoor ik niet, dus na een halfuur check ik maar even wat hij zoal gedaan heeft, en dat is veel! “Ja mam, ik dacht: ik wil het af hebben, want dan mag ik toch gaan spelen?” Ik kijk mee, en tot mijn schrik heeft meneertje werkelijk álles fout ingevuld! “Maar ik ben toch klaar?!” alsof het een wedstrijd is. Uitkomsten doen er niet toe, want het uiteindelijke doel is bereikt: mogen spelen. “En mama, juf ziet dan dat ik al mijn werk af heb en dat bedoelt ze toch met die aftekenlijst?” Pfff, dat is dus precies waar we ons nogal eens zorgen over maken… Het leven is geen wedstrijd lieverd. Jij mag leren op jouw tempo en manier. Daar strijden wij voor, want dat verdien je! Als ik even terugklik en zie dat hij alleen nog maar ‘rekenen’ had gemaakt, moet ik lachen. Lachen omdat het zo anders uitpakt dan zoonlief had gehoopt.

Na een theepauze en allemaal even touwtjespringen – wat trouwens gigaveel herrie maakt op laminaat, sorry buren! – gaan we er weer voor. Ieder voor zich, en toch met elkaar! Qua begeleiding voel ik me wel eens schuldig. Vaak ben ik in gesprek en help ik tussendoor stiekem door het antwoord in te vullen… Ik noem het maar pedagogisch gekwakkel! De hele dag met een soort schuldgevoel rondlopen; het idee tekort te schieten aan alle kanten. Want ook het huishouden krijgt niet de aandacht dat het verdient. Wanneer ik weer eens naar boven loop en onderweg de wereld aan spullen meenemen van de trap en de grond, en geen idee heb waar het thuishoort, kan ik alleen maar denken: ‘oké, deze situatie is verre van normaal, toch?!’ In vraagvorm, want de bevestiging heb ik echt nodig! Maar van wie…

"Deze situatie is verre van normaal, toch?!"
Thuisblijfmoeder

Als ik ’s avonds op de bank lig te zappen, krijg ik de bevestiging. Het betreft inderdaad een uitzonderlijke situatie, waarin wij allemaal zoeken om met elkaar de dag door te komen. En dat natuurlijk zo gezond mogelijk, waarin we ook nog eens ons werk kunnen verrichten. Wát een uitdagingen! En dan mag je jezelf best een beetje verwennen, aldus de viroloog bij Jinek. Dat wijntje mag best, als je daar ontspanning uithaalt. Euhh, wie is zij om hier iets over te zeggen? Maar ondertussen heb ik dit soort toepasbare adviezen zó nodig! Hier kan

Als ik ‘s avonds liggend vanaf de bank wat zap, krijg ik de bevestiging want het betreft inderdaad een uitzonderlijke situatie waarin wij allemaal zoeken naar een manier om met elkaar de dag door te komen en dat natuurlijk zo gezond mogelijk waarin we ook nog eens ons werk kunnen verrichten. Wat een uitdagingen en dan mag je jezelf best een beetje verwennen, aldus de viroloog bij Jinek. Dat wijntje mag best als je daar ontspanning uithaalt! Uhh wie is zij om hier iets over te zeggen? Maar ondertussen heb ik dit soort toepasbare adviezen zo nodig. Hier kan ik wat mee! Vanaf vandaag geef ik mezelf iedere dag een schouderklopje om mij te bedanken voor mijn inspanning en om het schuldgevoel wat weg te werken. Heerlijk!