Coronavirus en opvang bij Doomijn. Meer informatie >

Relatieperikelen in coronatijd

Grommend hoor ik manlief vanuit de slaapkamer zoeken naar zijn sokken. Terwijl ik mij een weg baan door de schone en vieze was. Of was het nu vieze en schone was? Geen idee eigenlijk… en zat de was nu al één of twee dagen in de wasmachine? Toch maar in de droger, dan ruiken we straks wel hoe schoon het is.

En dan die sokken. Hoezo vermoeit mijn man mij met de zoektocht naar zijn sokken? Maar ook zijn ergernis om het feit dat onze wijnglaasjes nog op het nachtkastje staan. “Het was toch weer eens een gezellige avond en we voerden toch (sinds tijden) weer een goed gesprek?” Het woord ‘corona’ is niet voorbij gekomen, dat was echt lang geleden!

“Dat was toch een heel fijn gesprek van vrouw tot man?”
Thuisblijfmoeder

Ook de onderwerpen: kinderen, schoolwerk, dilemma's rondom het wel of niet spelen – buiten of juist binnen – en ook het werk kwamen niet ter sprake. “Dat was toch een heel fijn gesprek van vrouw tot man (of van man tot vrouw)?” Zoals het ook eigenlijk zo nu en dan hoort. Want het benauwt me wel hoe snel we vergeten om ook onszelf en elkaar als ‘mens’ aandacht te blijven geven, los van de coronatijd. Misschien hoeft dit ook niet hoor, en is het in deze situatie juist logisch dat we hier allemaal mee moeten dealen, maar ik voelde de knorrigheid opborrelen en voorzag een dag vol gemopper. Dat bleek te kloppen.

"En dan lijkt het voor weer even ‘normaal’"
Thuisblijfmoeder

Alle aandacht ging die dag naar kribbige acties en knorrigheid. Tot aan het avondeten hebben we dit volgehouden, totdat de kinderen zelfs mee gingen doen! Maar met vijf man op deze manier bezig zijn, is gewoonweg niet te doen. We besloten er een einde aan te maken, want we waren het er over eens dat we allemaal zin in ijs als toetje hadden en van deze bijzondere gebeurtenis (lees: een toetje is normaal een bakje yoghurt) optimaal willen genieten. Dit klinkt trouwens best zielig of sneu, maar ook snoepen doen wij hoor! Genieten van ijs is de gemeenschappelijke deler, dus daar gingen we voor. En dan lijkt het voor weer even ‘normaal’ en kan een ieder zich houden aan de afspraken die in dit huishouden gelden. Zélfs het wegzetten van de eigen kommetjes (waar geen likje ijs meer in te vinden was) bleek ineens geen moeite en werd zonder aansporing van het ouderlijk gezag gedaan. Tjonge, wat een samenwerking; genieten!

Terug naar het overzicht