Coronavirus en opvang bij Doomijn. Meer informatie >

Thuisblijfdagboek

Dagboek van een moeder die het coronavirus thuis met kinderen doorstaat… zo goed en kwaad als dat gaat ;-)
 

Een nieuwe fase

Velen van ons zaten dinsdagavond gespannen voor de buis te luisteren naar wat onze premier te zeggen had over alle maatregelen die ons de afgelopen weken zo getroffen hebben. Zo ook ik. Terwijl ik zit te luisteren bedenk ik mij hoe bewerkelijk het leven is en hoe snel we met zijn alle op een ander spoor gezet kunnen worden. Ook nu voel ik me overgeleverd aan wat het kabinet gaat zeggen en hoe we ons leven aan de hand hiervan weer kunnen gaan inrichten.

De scholen gaan open, de kinderopvang gaat open en kinderen mogen in teamverband sporten. ‘Bonus!’ hoor ik mezelf hardop zeggen. Ik heb namelijk één kind op school, twee kinderen die naar de kinderopvang gaan én een kind op teamsport. Voor mij komt er dus wat verlichting. Even ben ik opgelucht, blij en bedenk ik direct wat ik allemaal ga doen met de tijd die ik straks ‘over’ heb (SLAPEN!!). 

"Even ben ik opgelucht, blij en bedenk ik direct wat ik allemaal ga doen met de tijd die ik straks ‘over’ heb.”
Thuisblijfmoeder

Ik hoor premier Rutte verder praten over evenementen, verzorgingstehuizen, zorgmedewerkers, grootouders, boodschappen doen en ga zo maar door. Ik besef dat dit voor velen van ons helemaal niet voelt als verlichting en juist als nóg meer druk. Financiële zorgen, eenzaamheid, ziekte, het gemis van dierbaren en afscheid nemen; dingen die in deze tijd op de voorgrond staan. Voor niemand is het leven na 11 mei weer hetzelfde, iedereen zal weer een nieuwe balans moeten vinden. Voor mij misschien een stukje verlichting, voor een ander misschien juist extra druk. Ik denk na over wat ik zou kunnen betekenen voor een ander, wat mensen om mij heen nodig hebben en hoe ik mijn steentje kan bijdragen nu er wat meer ruimte komt voor mij. 

"Ik besef dat dit voor velen van ons helemaal niet voelt als verlichting en juist als nóg meer druk."
Thuisblijfmoeder

Een nieuwe fase; dat zal het voor veel ouders zijn. Daarnaast wordt van ons als ouders en onze kinderen nog steeds veel flexibiliteit gevraagd. Halve dagen naar school, een kind met een snotneus? Die moet thuisblijven. Het ene kind gaat wel naar de kinderopvang, de andere niet. De ene ouder kan wel thuiswerken, de ander niet. De ene keer met één kind thuis, de andere keer misschien zonder. Hoe gaan we opnieuw met z’n allen deze uitdagingen weer aan? Ik geloof in de kracht van kinderen, in de kracht van ons als ouders en in de kracht van onze maatschappij. Ook deze hobbels gaan we weer nemen, er zullen er nog velen volgen. Met een grote dosis humor, zonneschijn en genietmomenten (hoe klein ook) hoop ik dat ieder in zijn of haar situatie deze tijd doorkomt. Met vallen en opstaan, dag bij dag. 

Daarmee sluiten wij ons thuisdagboek af, ook wij gaan deze nieuwe fase in. Hoe? Geen idee. Eerst aftellen, aftellen naar 11 mei. Bedankt voor het lezen van onze blogs en de enthousiaste reacties en wie weet tot ziens!