Coronavirus en opvang bij Doomijn. Meer informatie >

Van mama naar juf

Wat een gekke wending in het leven. Ineens heb je zoveel rollen tegelijk te vervullen; moeder, werknemer, huishoudster, oppasser en… juf. Juf zijn heb ik enigszins onderschat.

Van school kreeg ik een vriendelijke, doch duidelijke mail dat mijn kleuter maarliefst 2 uur per dag aan school bezig moet zijn. Dit is belangrijk voor zijn ontwikkeling. Natuurlijk wil je als ouder het beste voor je kind en voor zijn ontwikkeling, dus die 2 uur bleven behoorlijk door mijn hoofd spoken en nam ik serieus. Met enige dosis pedagogische kennis, didactische vaardigheden en educatieve ideeën ging ik ijverig aan de slag.

Ik maakte mooie stapeltjes mapjes met alle printjes die ik van school opgestuurd kreeg. Ik bedacht een gestructureerde dagplanning en presenteerde deze aan zoonlief, die in eerste instantie bést enthousiast reageerde op mijn plan. Natuurlijk mocht hij ook zelf wat activiteiten aan mijn aanbod toevoegen. Dit om het meer iets van ‘ons samen’ te maken in het kader van eigenaarschap, in plaats van: ‘je moeder MOET 2 uur per dag iets educatiefs met je doen, anders gaat er echt iets mis in je ontwikkeling’.

'Hoe doen de juffen en meesters dat toch? Ik kan maar één ding zeggen: RESPECT!'
Thuisblijfmoeder

We gingen direct aan de slag. Allereerst stuitte ik op het probleem dat hij alles tegelijk wilde doen. Ik had hem een overkill aan activiteiten gegeven. Van het één wilde hij naar het ander en na een kwartier had hij al zijn werk ‘klaar’. Natuurlijk was het niet klaar, maar in zijn beleving was het klaar. Vervolgens hoor ik: ‘Ik ga voetballen, doei mam!’ Ik kijk hem verbijsterd aan. 'Wat zeg je nu? DOEI MAM?!'

Ik doe nog een poging iets te roepen als: ‘Doe je dit op school ook zo?’, maar mijn leerling heeft weinig boodschap aan wat ik hem naroep en schiet er al flink op los. Gefrustreerd ruim ik de werkbladen op en loop ik op mezelf te mopperen terwijl er een mantra van het gestelde tijdslimiet van twee uur door mijn hoofd galmt. Daarbij passeren er allerlei scenario’s de revue van hoe mijn zoon uiteindelijk onderontwikkeld door het leven zal gaan. Hoe doen die juffen en meesters dat toch? Ik kan maar één ding zeggen: RESPECT.

Spelenderwijs ontwikkelen

Uiteindelijk zet ik een kop koffie voor mezelf en observeer ondertussen mijn zoon die intens aan het genieten is van zijn voetbalspel. Ik besluit mijn sportschoenen aan te trekken en de tuin in te gaan, waar we samen heerlijk gaan voetballen. We schieten de bal hoger en lager, harder en zachter, we gaan voor elkaar en achter elkaar staan en oefenen terwijl we spelen allerlei ruimtebegrippen. Daarnaast leert zoonlief (en mama) omgaan met een stukje emotieregulatie wanneer het potje voetbal niet gewonnen wordt. Bovenal hebben we ontzettend veel lol en genieten we van elkaars gezelschap.
Wanneer we naar binnen gaan hoor ik: ‘Dat was leuk hé, mam!?’ Ik glimlach en ben blij en dankbaar dat ik zijn mam mag zijn.

Stiekem kijk ik op de klok en bedenk me vervolgens dat er een tal van deze momenten in de dag zitten. Momenten om mijn kind iets te leren, iets bij te brengen, maar bovenal om van elkaar te genieten en lol te maken. Daar word je een gelukkig en evenwichtig mens van, zowel hij als ik.